قطعه ای از شعر استاد دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی

۱۰ خرداد ۱۴۰۵ ساعت ۲۳:۵۲

بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم

به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را

نرم نرمک می‌رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار!

برق هوشی که سرو برگ جهانگیری داشت

دمی از ظلمتِ ری داد رهایی ما را

کندلوسی که عروس است به تخت البرز

برد و برکند ز جا و ز کجایی ما را

رنگ در رنگ همه بیشه و بیش از همه بود

دلرباییش بدان زلف طلایی ما را

چه هوایی که در آن نشأهٔ صد جام شراب

هست بنهفته به هر جرعهٔ چایی ما را

میر ما بود، همان خسرو شیرین گفتار

توبه‌ای داد از آن، زهد ریایی ما را